This proof of concept has been developed using Cocos2D engine, which is based on OpenGL and actually allows to display 3D content, but with some additional effort needed. I’ll try to cover it sometime soon.

iPhone raycasting engine

tomek@jabuszko:~$ grails run-app -Dgrails.server.port.http=9900

Personally, I don’t like this. Command line became a bit lengthy. Creating extra run configuration in Eclipse. Not for lazy hacker like me. It’s much simpler to edit grails-app/conf/BuildConfig.groovy, add

grails.server.port.http = 9900

and voila!

CVS is getting obsolete now, it is outperformed by younger brothers and missing some very useful features.

Subversion (SVN) smells much better, I use it everyday in my day job. Think of it like a CVS on steroids. Branches and tags are cheap. Renames are supported (unlike CVS). Popular and widely supported.

Git has been recetly very popular in open source community, I notice that many of open source libs I download from GitHub. Once reluctant, I now managed to install git client and learned that “checkout” is now called “pull”

Mercurial’s name sounds totally strange, but I decided to give it a try as a candidate for my private SCM. Think of it like Git on steroids: well documented, written in Python, so it is ultraportable, and as a bonus there is free, graphical client for Mac OS X - Murky.

Git and Mercurial represent distributed family of version control systems. In simple words, that means that local working copy has features of repository - you can commit, rollback, create tags, branches or however it is called. SCM plays role of source code backup. It that is not a requirement for you - in my case I have backup work managed by Time Machine.

Introducing Mercurial to existing project

First of all, let’s configure Mercurial user name to stop hg from complaining. Create .hgrc in you home directory (type hg help config for hit what actually is a home directory in your OS). OS X and Linux users may type

tomek$ vi $HOME/.hgrc

Configuration file is M$ INI-style filename, for start we just enter our username:

[ui]
username = Tomek Cejner <do not want any spam@japko.net>

Making a project a repository is actually a piece of cake. Just enter the directory where project resides and:

tomek$ hg init

Mercurial does not try to reinvent a wheel, so command set is well known for all users of SVN and CVS. Just use intutition:

tomek$ hg add *
tomek$ hg commit

And voila! Your project is version-controlled. No remote repository setup needed. No hassle with configuration. You can move your work to remote, safe repository at any moment later. Let’s verify what do we have:

tomek$ hg summary

parent: 0:e64337dfc589 tip
Initial commit
branch: default
commit: (clean)
update: (current)

“Tip” is actually synonym for HEAD (sure, Mercurial devs didn’t want to make it so similar to SVN :). Initial commit is my first comment, and project looks untouched.

This post was intended to be a quick intro, with slight note of evangelism to tell that despite of weird name, Mercurial is very programmer-friendly tool and quick to adopt.

For those uncertain, here is a nice comparison of most popular SCMs.

“Nie należy rzucać, rozbierać, otwierać, zgniatać, zginać, deformować, nakłuwać, skrobać, wkładać do kuchenki mikrofalowej, palić, malować, wkładać ciał obcych do wnętrzna iPhone’a”

Sposób sformułowania sugeruje że katalog jest zamknięty, więc od mojej kreatywności zależy co mogę zrobić z telefonem. Nie jest zabronione ubieranie (ale rozbieranie już tak - lepiej się zastanowić), lizanie, ani wkładanie do kuchenki gazowej (ja mam elektryczną z termoobirgiem).

Apple służy również dobrą radą kierowcom samochodów: gdy w trasie zadzwoni Twój iPhone, “poinformuj osobę, z którą rozmawiasz, że prowadzisz”. Gdy już poinformujesz, możecie się zastanowić czy warto rozmawiać. Ale Apple ostrzega, że “prowadzenie w deszczu, deszczu ze śniegiem, przy oblodzeniu, we mgle i dużym ruchu może być niebezpieczne”. Gdy jednak koniecznie musisz pogadać, zalecana jest asertywność: “nie angażuj się w stresujące lub nerwowe rozmowy, które mogą odwracać uwagę”.

Z poważniejszych ciekawostek warto zwrócić uwagę, że we Francji i we Włoszech iPhone jest przeznaczony tylko do użytku wewnątrz pomieszczeń.

Również budząca emocje kwestia zmiany kolorów czujników wilgoci jest niejako wyjaśniona przez zakaz używania iPhone’a w deszczu, w pobliżu zbiorników wodnych ani w innych wilgotnych miejscach. A dopuszczalne temperatury pracy mieszczą się w zakresie 0-35 stopni, co zimą wymusza odpowiednio warstwowe ubieranie się: trzymając telefon w zewnętrznej kieszeni możemy narazić go na mróz, z kolei zbyt blisko ciała możemy osiągnąć temperaturę 37 stopni (zatem nie wolno chorować!), że nie wspomnę o nadmiernej wilgoci na skutek pocenia się (nie biegać na autobus, jechać następnym!).

Wszystko wskazuje na to, że życie z iPhonem może być uciążliwe, ale ostatecznie wyjdzie nam na zdrowie.

self.navigationController.navigationBar.tintColor = [UIColor redColor];

And you’ll get nice bloody-red tint of navigation bar.

Tinted iPhone navigation bar

• Improved detection of AVI file framerate
• Improved handling of incorrectly formatted subtitle files

So, go to SRTool page now!

New version of SRTool - 0.9.3 - has arrived.

It is mostly bugfix release, but I also followed on some feedback from users: now you can drag and drop whole folders, not only files. In addition, you can drop files on application icon.

Go to SRTool page for details and download link.

It’s been over 16 years since publishing, but it still an interesting piece of code. In those days, developers needed to cope with hardware limits, processor speeds measured in megahertz and no fancy 3D acceleration. Not even linear access to frame buffer. Mobile programming resembles this good old days. Until we get new, much sophisticated, capable machines on our palms.

There are two ways to work this around:

method one: quick and easy: open Java Preferences and drag 32-bit version of JVM to be first in order.

method two involves a little hacking: 

Open Console and type:

sudo mcedit /Applications/Logitech\ Harmony\ Remote\ Software.app/Contents/Info.plist

Find the following piece of XML:

<key>JVMVersion</key>
<string>1.4+</string>

and in second row replace plus sign with asterisk: 

<string>1.4*</string>

This tells to system to run this application using newest 1.4 version of JVM available. As there is no 64-bit version of Java for Mac, we’ll be sure that Harmony will always run.

Ostatecznie jednak wygoda górą, i postanowiłem przywrócić klawiszom o których wspomniałem na początku ich windziane funkcje. Te różnice mogłbyby służyć wywołaniu niezłego flejma na pl.comp.os.advocacy, ale odłóżmy ideologię na bok. Komputer w końcu jest osobisty, więc chcę by mi się wygodnie pracowało. Nie protestowałem przed nową polską klawiaturą programisty w Leopardzie, to może coś zrobić z Home i End?

Na ratunek jak zwykle przyszedł wujek Google. Świetny artykuł Llewa Masona opisuje możliwości modyfikacji systemowych skrótów klawiszowych. Zadanie jest wręcz trywialne, w moim przypadku wystarczy stworzyć taki oto pliczek:

/* ~/Library/KeyBindings/DefaultKeyBinding.dict */
{
"\UF729" = "moveToBeginningOfLine:";
"^\UF729" = "moveToBeginningOfDocument:";
"$\UF729" = "moveToBeginningOfLineAndModifySelection:";
"^$\UF729" = "moveToBeginningOfDocumentAndModifySelection:";
"\UF72B" = "moveToEndOfLine:";
"^\UF72B" = "moveToEndOfDocument:";
"$\UF72B" = "moveToEndOfLineAndModifySelection:";
"~\UF72C" = "scrollPageUp:";
"~\UF72D" = "scrollPageDown:";
"\UF72C" = "pageUp:";
"\UF72D" = "pageDown:";

}

i zapisać go w swoim katalogu domowym pod nazwą Library/KeyBindings/DefaultKeyBinding.dict, następnie się wylogować i zalogować ponownie. Restart nie jest potrzebny. Voila! I od tej pory Home skacze na początek edytowanej linii, End… na koniec, a PageUp i PageDown przenoszą również kursor o stronę w dół. Stare zachowanie tych klawiszy (przewinięcie samego widoku strony) jest dostępne w połączeniu z altem.